میهن ما یکی از مراحل مهم و اساسی و در عین حال حساس خود را در زمینه توسعه آموزش و پرورش می گذراند.
درباره ضرورت این امر دلایل بسیار می توان ذکر کرد :
اولا ، هر گونه اقدام در جهت اصلاح و بهبود امور فرهنگی مستلزم آن است که پیشینه آن مورد مطالعه قرار گیرد
ثانیا ، شناخت و آگاهی اوضاع کنونی آموزش و پرورش بدون آشنایی و اطلاع از کوشش هایی که نیاکان ما در جهت استقرار سازمان های عمومی تدوین قوانین و نشر عقاید در جهت نیل به آرمان های تربیتی به عمل آورده اند امکان پذیر نیست.
ثالثا ، آگاهی و شناخت از مجاهدت ها و کوشش های علما و مربیان نامدار چون فردوسی غزالی سعدی ... که به گواه تاریخ آموزش و پرورش نقش به سزایی در ترویج تمدن و فرهنگ این سرزمین داشته اند حتی در مقابل هجوم اقوام مهاجم و بیگانه مدافع و نگهبان میراث فرهنگی ادبی و هنری بوده اند می تواند در تقویت فرهنگ قدردانی نسبت به خدمات ارزنده این پویندگان راه پیشرفت فرهنگ ایران موثر افتد