هدف اصلی این کتاب مفهوم سازی اصطلاح حضور بر مبنای ارائه مدلی با اساس و پایه ای تجربی و در عین حال ارائه نظریه رابطه مبتنی بر حضور درمانی و هم چنین رویکردهای عملی و تجربه ای در جهت پرورش حضور می باشد .حضور درمانی حالتی از کمال بودن خود دربرخورد با مراجع از طریق حضور کامل در لحظه در چندین سطح ( جسمانی ، عاطفی ، شناختی ، معنوی ) می باشد . حضود درمانی عبارت است از برقراری ارتباط با خود یکپارچه و سالم فردی و پذیرش و دریافت کنندگی هر آنچه ممکن است در لحظه خوشایند باشد همراه با درکی عمیق تر از وسعت و گسترش آگاهی و ادراک. حضوردرمانی را می توان روشی در نظر گرفت که در آن روان درمانگرها بر تجربه خود درفرآیند در درمان نظارت دارند . با افرایش حساسیت خود نسبت تجربه مراجع می توانند از خود و آگاهی بدنی هماهنگ با مراجع به عنوان ابزاری در جهت درک و پاسخگویی به مراجع و هم چنین درک اینکه چگونه پاسخ های آنها فرآیند درمانی مراجع و رابطه درمانی را تسهیل می کند ، استفاده کنند